Schrijfsels over wat me aan het denken zet

Posts tagged ‘Twaalf Stammen’

Het schokkende verhaal van de Zwölf Stämme

Elke ochtend staat ze om vijf uur op. Samen met de anderen gaat ze een uur lang bidden, zingen en Bijbellezen. Daarna volgt een gezamenlijk ontbijt en dan begint de werkdag. Ze gaat naar school, samen met de andere kinderen. Op het schooltje houdt ze zich altijd rustig. Ze hoeft maar iets verkeerd te doen of ze wordt meegenomen naar een kamertje. De juf trekt haar broekje naar beneden en slaat met een stok op haar blote billen.

Na schooltijd moet ze werken, samen met de volwassenen. Een aantal keer per dag is er tijd voor gebed en gezang. Dat zijn de momenten van een klein beetje ontspanning. Maar ook dan moet ze oppassen. Er zijn allemaal regels waar ze zich aan moet houden. Ze heeft bijvoorbeeld geleerd dat ze niet mag liegen. Wat nog moeilijk voor haar is, is dat ze zich soms niet aan die regel mag houden, bijvoorbeeld als ze ’s avonds naar bed moet, maar nog niet moe is. Als ze dan zegt dat ze niet moe is, neemt haar moeder haar mee, naar beneden, naar een donkere gang en ten slotte naar een donker kamertje, dat ze heel goed kent. ‘Zeg: Ik ben moe.’ Ze doet het niet, want ze mag niet liegen en ze is niet moe. Ze moet haar handen op de grond zetten. Haar moeder ontbloot haar billen en slaat er een paar keer op met de stok. ‘Zeg: Ik ben moe.’ Het meisje weigert en de moeder slaat door tot het meisje huilend zegt dat ze moe is.       

De gemeenschap Zwölf Stämme in Duitsland oogt als een vreedzame kleinschalige samenleving op een vrij groot terrein. Het leven lijkt er rustig en de kinderen lijken het er prima naar hun zin te hebben. Zwölf Stämme dankt haar naam aan de Twaalf Stammen van Israël en ontstond in de jaren ’70 in Amerika en is sindsdien op verschillende plaatsen in de wereld actief. De gemeenschap is streng religieus en leeft naar de wetten en geboden van het Oude Testament. Ze moeten niets hebben van andere geloofsgemeenschappen, omdat alleen zij de waarheid verkondigen. De gemeenschap voorziet zelf in haar levensonderhoud en houdt zich afzijdig van de buitenwereld. De kinderen gaan naar hun eigen schooltje, die door de overheid niet officieel erkend is en waarmee ze geen diploma kunnen halen om toegelaten te worden tot vervolgonderwijs. Dat is ook niet nodig, want de kinderen kunnen binnen de gemeenschap blijven.

Vanwege de leerplicht en de afgezonderde manier van leven kreeg de gemeenschap al eens te maken met jeugdinstanties, maar dit had niet tot gevolg dat er iets moest veranderen. De alarmbellen begonnen te rinkelen toen ontvluchtte jongeren vertelden over de mishandelingen die ze vrijwel dagelijks ondergingen. Hun verhaal was echter niet voldoende, omdat bewijzen ontbraken. Bij elk bezoek dat gebracht werd aan de gemeenschap werd niets waargenomen van mishandelingen. Journalist Wolfram Kuhnigk besloot dat het tijd was om actie te ondernemen en verbleef undercover een tijdje bij de Zwölf Stämme. Hij zag in eerste instantie niets van mishandelingen, maar hij merkte wel dat kinderen ergens naartoe gebracht werden als ze iets verkeerds hadden gedaan. Waar dat was, ontdekte hij uiteindelijk door in de gaten te houden hoelang het duurde voordat de kinderen terugkwamen. In de gebouwen die dicht bij de plekken staan waar de kinderen het snelst terugkwamen, ging hij op onderzoek uit. Hij vond twee ruimtes waar stokken lagen, eentje in het schooltje en eentje in een gebouw waar veel samenkomsten zijn. In beide ruimtes plaatste hij verborgen camera’s.

De opnames die deze camera’s maakten liegen er niet om. Het is hartverscheurend om het amper vierjarige meisje uit de inleiding te horen huilen als ze wordt geslagen. Maar ze is niet het enige kind. In een korte tijd worden veel kinderen naar deze ruimtes gebracht en geslagen. Hoe erg dit ook is, de beelden vormen wel het bewijs waarop actie ondernomen kan worden. In september 2013 worden alle veertig kinderen uit de gemeenschap weggehaald en naar pleeggezinnen gebracht.

De gemeenschap is verbijsterd en doet er alles aan om de kinderen terug te krijgen. Ze slaan inderdaad hun kinderen, dat geven ze toe, maar het is geen mishandeling, maar disciplinering. Het staat duidelijk in de Bijbel: onthoud uw kind de roede niet. Het werkt om kinderen op te voeden met de roede. Op die manier wordt hun verkeerde wil gebroken en zullen ze gehoorzamen aan het hogere gezag, en dus ook aan God. Dat er een taboe heerst op het slaan van een kind zegt niet dat het verkeerd is.

Behalve dat ze gescheiden worden van hun eigen kinderen is er voor de gemeenschap nog een reden om bezorgd te zijn. De kinderen, die altijd binnen de grenzen van hun gemeenschap zijn geweest en daardoor niet onder invloed gekomen waren van anderen, komen nu in aanraking met andere geloven, verkeerde invloeden. De invloed van anderen wordt op grond van hun geloof als gevaarlijk en ongewenst beschouwd. Hun geloof is immers het enige ware geloof en als kinderen door anderen beïnvloed worden, is er een grotere kans op afdwaling.

Voor de gemeenschap mag het dan verschrikkelijk zijn, voor de kinderen is het goed. Ik ben niet iemand die het per direct zou afkeuren als een kind eens een tik op de billen krijgt, maar als dit systematisch en regelmatig gedaan wordt om de wil van het kind te breken en het zo te laten gehoorzamen aan het hogere gezag, dan noem ik dit absoluut mishandeling. Zeker als een meisje wordt geslagen omdat ze niet wil liegen dat ze moe is. In combinatie met de afzondering wordt dit alleen maar erger. Het kind leert op deze manier alleen maar gehoorzamen om straf te voorkomen en leert niet om kritisch na te denken en weloverwogen eigen keuzes te maken. Het krijgt een geloof opgelegd en moet zich conformeren aan de regels. Uit de gemeenschap stappen is bijna onmogelijk, niet alleen emotioneel, maar ook praktisch. Je kunt wel nagaan dat je dan volkomen met lege handen komt te staan. Geen geld, geen inkomen, geen school afgerond, niets.

Dit verhaal is al niet meer heel actueel, omdat de kinderen al in september zijn weggehaald. De reden dat dit nu op mijn blog verschijnt is dat ik gisteren een interview las over Christian, een jongen die in deze sekte is opgegroeid en een paar jaar geleden samen met zijn ouders en een aantal broers en zussen is gevlucht. Ik werd nieuwsgierig en ben op internet op zoek gegaan naar meer informatie. Daar kwam ik vrijwel alleen maar Engelse en Duitse bronnen tegen, nergens het verhaal in het Nederlands. Daarom wilde ik dit verhaal vertellen. Een verhaal dat werkelijkheid was voor veel kinderen. Een verhaal dat misschien op andere plekken nog steeds werkelijkheid is voor nog veel meer kinderen.

Via http://vimeo.com/74190656 kun je de RTL uitzending zien waarin journalist Wolfram Kuhnigk naar de Zwölf Stämme gaat. De video is wel geheel in het Duits en bevat beelden van kinderen die geslagen worden.

Advertenties